Voor de v-top 30 vroeg JW mij opeens om een column te verzinnen. Ik had ongeveer 5 minuten de tijd. Ondertussen had hij hetzelfde gevraagd aan zijn broer, wat er uiteindelijk op neer kwam dat ik mijn hersenen 5 minuten voor niets had gepijnigd. Of toch niet?! Nee, want ik zet em nu gewoon lekker hier.
Sneeuwangst
Zo eens in de zoveel tijd is Nederland weer in de ban van een woord. Zo is de laatste jaren met name het woord Wilders vaak gevallen.
Door deze overkill van de in dit geval gebruikte voornaam zijn ze het zelfs al gaan benoemen met “het W-woord”.
De angst voor het woord zit diep geworteld in de tenen van VARA presentatoren en consorte. De klanken van de klinkers en medeklinkers brengen bij hen een directe kokhalsreflex naar boven. Nu moet ik zeggen dat in mijn geval dat niet veel anders is. De laatste week is er echter nog zo’n woord dat de kop op steekt en heel journalistiek en overig Nederland op misselijkmakende gedachten brengt.
Sneeuw. Het witte spul dat al miljoenen jaren uit de hemel komt dwarrelen lijkt in deze post-modernistische samenleving opeens een regerechte ramp dat niet uit de hemelen maar uit de krochten van de hel te zijn gekomen. Het feeërieke beeld is een wolf in schaapskleding voor de Nederlandse economie en wakkert de winter depressies en zwartgalligheid lekker aan.
Zweetdruppels vormen zich al op menig hoofd als ze Krol het weer over “Een Heerlijke witte winter” zien hebben. Er heerst een ware sneeuwangst.
Gelukkig is deze angst er een van tijdelijke aard, zodra die verdomde witte massa weer verdwenen is maalt niemand er meer om, noch om dat klote zout.Dan komt er weer een andere angst op ons af: huidkanker.